Kierowcy w Święta.

Nieprzysiadalny

Rozdęte brzuszki, poplamione spodnie i sukienki, paluszki rozmokłe od oblizywania. Mniam, podjadło się śledzika, łososia, wchłonęło się uszka z barszczem, tylko jakoś ten karp, zresztą według mnie słusznie, taki jakby niechciany.
Siedząc przy suto zastawionym stole naszła mnie tandetnie sentymentalna refleksja. My tu wieczerzamy, popijamy, śmichy - chichy, a Oni jeżdżą, Oni stoją na wiecznie czerwonych światłach dwóch krańcowych skrzyżowań. Ktoś nie świętuje, by świętować ktoś mógł. Ja smakuję pstrąga, On oblizuje wyschnięte wargi w poszukiwaniu resztek z kanapki. Ja wlewam w siebie zimniutkiego Harnasia, a On równie zimniutką herbatę z chińskiej podróbki termosu.
Czapki z głów Panowie kierowcy 719, przynajmniej w ten wigilijny wieczór, choć chciałbym częściej.